Geld tekort?

In het vorige blog heb ik geschreven, dat geld niet gelukkig maakt, als je er teveel van hebt.

Maar als je nu geld tekort hebt? Wat dan?            

                                                                 

                                                                                 

                                                  

                                                                           

Ik wil een paar ervaringen met u delen. We waren anderhalf jaar getrouwd. Mijn man had een andere baan en zijn baas betaalde niet uit. Elke keer moest hij er achteraan en dan kreeg hij wat contant geld  en de mededeling, dat de rest wel kwam. Maar het was elke keer mondjesmaat. Geld tekort dus...om boodschappen te doen om te eten, te kleden, enz. Ik ging met mijn nood naar God toe, als mijn kind dan maar het nodig mocht krijgen. 

Sinaasappels voor het fruithapje, en sokjes, want die had ik niet om haar aan te trekken.

De volgende dag kwam een vriendin onverwacht. Ze wist niet in welke omstandigheden we zaten. (dat wist niemand dan God alleen) Ze bracht sinaasappels en sokjes mee en het nodige wat we juist nodig hadden. Hoe werkt God! Hoe zorgt God! 

In de Bijbel staat:'Daarom zijt niet bezorgd,zeggende: Wat zullen wij eten, of wat zullen wij drinken, of waarmede zullen wij ons kleden? Want al deze dingen zoeken de heidenen; want uw hemelse Vader weet, dat gij al deze dingen behoeft. Maar zoekt eerst het Koninkrijk Gods en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u toegeworpen worden.' Matthéus 6:31-33.

De volgende ervaring gaat over 20 jaar geleden. We hadden gespaard voor een dagje uit met de kinderen.

We hadden een oude auto, maar voor ons was hij dierbaar, in die zin, dat hij ons bracht, waar we naar toe moesten gaan. En mijn man had hem nodig voor zijn werk! 

De bewuste dag dat we weggingen, hadden we die week al meerdere financiële tegenslagen te verwerken gekregen. Maar we hadden de kinderen beloofd, dat we naar Sealife zouden gaan, dus zouden we dat ook doen. We probeerden alles van ons af te zetten en te genieten van de dag, die voor ons lag. We hadden brood en drinken en alles bij ons. Nauwelijks op de grote weg begon de auto moeilijk te doen. Ik keek mijn man aan en hij keek bezorgd naar de meters en lampjes. We reden nog even verder, maar al gauw kwam er rook onder de motorkap vandaan. Mijn man zette hem gauw aan de kant. Ik zag de dag al in duigen vallen.

De kinderen begonnen met vragen en ik probeerde ze rustig te houden.

Maar het was voor mij net allemaal teveel geweest, ik zag het niet meer zitten. Hoe moesten we dit weer gaan betalen? En ik was boos, nu konden we eindelijk eens een keer weg en dan ging het niet door.

Nou en nu zou het voorlopig ook niet meer doorgaan ook. Je moet weten, dat ik niet gauw boos ben, en opstandig, maar ik was het nu wel. En in die omstandigheden moest ik de kinderen rustig stemmen!

We zijn weer thuis gekomen en ik gelijk naar boven. Ik had het helemaal gehad, het moest er eerst eens uit.

Ook huil ik niet gauw, maar ik huilde. Mijn man kwam boven en zei: 'Ik denk niet dat die auto meer te maken is, ja het kan wel, maar dan kunnen we beter een andere kopen, want dat gaat zoveel kosten.'

'Ja toe maar, en waarvan moeten we dat doen,dan?'

Daar stond hij, hij wist het ook niet. En ik ging maar door met mijn opmerkingen en gooide er alles uit in mijn opstandigheid. En mijn man wist niet wat hem overkwam, want dat was hij niet gewend van mij.

Hij zei maar: 'Niet doen, het komt wel goed.'

En ik maar zeggen: 'Ja vast, hoe dan? Heb jij een boompje of zo?'

Nou ja op een gegeven moment bedaarde ik en heb ik mijn gezicht gewassen en ben naar beneden gegaan. Denkend, ik moet voor de kinderen toch wat verzinnen om deze dag toch nog leuk te maken, maar voor mij hoefde het niet meer. En ik had totaal het gevoel of God mij in de steek gelaten. Maar ik zou er achter komen, dat dat niet het geval was.

Ik liep naar beneden en op dat moment klapte de brievenbus. 'O' dacht ik 'de post'.  Ik pakte de brief op.

Er stond alleen onze familienaam op en geen afzender. 'Raar' dacht ik 'niet van de post dus, iemand zeker langs gebracht en het is van een ouder iemand, want het is een beverig handschrift.'

Ik maakte de envelop open en wat zag ik Een briefje met een briefje van 1000 gulden. Ik wist niet wat ik zag. Ik maakte het briefje open en mijn man las gelijk mee. Wat stond er in? 'Werp al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u.' 1Petrus 5:7.  Meer niet en het was genoeg. Wat schaamde ik me.

Ik moest weer naar boven. Ik ben neergeknield voor mijn bed en heb God gevraagd of Hij me wou vergeven voor mijn opstandigheid, dat ik niet meer op Hem had vertrouwd. En ik dankte Hem voor Zijn zorgen. Wat een les was dit voor mij!!!!

En zo gaat Hij elke dag met mij met ons het leven door. En zo wil Hij ook voor u en jou zorgen, als wij maar op Hem mogen vertrouwen. Geef het maar in Zijn handen.

Heb jij ook deze ervaring? Wil je het delen?